Ce face mă

Dani’s telefoon rinkelt regelmatig. Als het een van zijn vrienden is, neemt hij standaard op met: “Ce face mă?” Dat betekent tegelijk: hoe gaat het en wat doe je? De vervolgvraag van een van de twee bellers luidt dan: zin in koffie/samen eten/voetbal wedstrijd kijken of iets anders gezelligs? En meestal is het antwoord: “Leuk! Ik kom eraan.”

Afspreken in Roemenië is zo vanzelfsprekend en gaat zo soepel* dat ik me elke keer weer afvraag: waarom is het in Nederland zo moeilijk? Wat zorgt ervoor dat ik zelfs met goeie vrienden weken van tevoren een afspraak moet maken? Zelfs m’n allerbeste bestie bel ik niet spontaan om te vragen of ze thuis is voor een kopje thee. Oké, we wonen dan niet zo dicht bij elkaar als de vrienden hier bij elkaar wonen, maar toch. Iets spontaner kan het toch wel?

*Het afspreken zelf dan, de inhoud van de afspraak kan nog weleens onduidelijk zijn, lees daarover mijn andere brief over communicatie.

Ik probeerde te bedenken hoe ik spontane afspraken kan integreren in m’n leven in Nederland. Wat zou er moeten veranderen? Het antwoord daarop is nog niet zo gemakkelijk. Ik moest er eerst achterkomen waarom het in Roemenië wel kan.

Een van de reden is misschien dat mensen vriendschap hier belangrijker vinden. Vriendschap wordt op meerdere momenten verzegeld. Dat zit zo: als een stel gaat trouwen is er een peetvader/-moeder nodig die het huwelijk zegent (dit is wat ik ervan begrepen heb). Als er een baby geboren wordt, kunnen weer andere mensen peetvader/-moeder zijn. En dit zijn allemaal vaak vrienden. Vervolgens zijn er verschillende momenten in het jaar waarop je die mensen bezoekt. Op 1 januari bijvoorbeeld om ze te ‘wekken’ voor het nieuwe jaar. En dat zijn evenementen náást de verjaardag en naamdag. Dus je ziet elkaar sowieso vaker dan eens per jaar, en zo wordt de band vanzelf sterker.

Dat merk ik ook bij Dani. Hij is vaak even op pad. Om een kopje koffie te drinken of een wedstrijd te kijken bij iemand anders bijvoorbeeld. Dat doet hij in Diemen aanzienlijk minder vaak. Maar áls hij het doet, blijft hij daar gelijk de hele avond weg. Hij heeft dan namelijk nog veel meer te bespreken dan de wedstrijd omdat hij z’n vrienden niet wekelijks, laat staan dagelijks ziet. De bezoekjes zijn in Roemenië dus wel frequenter, maar ook korter. Dat maakt de afspraken ook overzichtelijker. Je hoeft niet direct je hele levensverhaal op tafel te gooien, want dat komt stukje

bij beetje of vrienden zijn er gewoon bij.

Hoe vaker je elkaar ziet, hoe minder foto's je blijkbaar maakt. Daarom krijg je geen foto van een gezellig onderonsje met mensenvrienden, maar moet je het doen met eentje van Tara en mij :-)

Hebben mensen in Roemenië ook gewoon meer tijd? Dat was een vraag die makkelijk te beantwoorden was, want nee... juist niet. Iedereen die in loondienst is, werkt in Roemenië fulltime. En dat betekent hier echt nog 40 uur per week. Maar misschien vinden ze juist wel daarom dat ze de tijd buiten werk om goed moeten besteden. Met vrienden! Wat me opvalt is dat de bezoekjes vrijwel altijd thuis plaatsvinden. Zeker in de winter. In de zomer ga je nog wel met vrienden (en in dat geval ook alle kinderen) naar het terras, maar tijdens andere seizoenen spreekt iedereen lekker thuis af. Je krijgt pantoffeltjes en zit samen in de keuken terwijl degene die op dat moment thuis is, eten maakt.

Dan is er nog een ding wat ik kan bedenken: families wonen hier veel vaker samen of komen vaker bij elkaar. Dat heeft ook te maken met het feit dat iedereen fulltime werkt. Kinderen zijn veel bij hun opa en oma omdat de ouders moeten werken. Als je je familie al op dagelijkse basis ziet, hoef je niet met ze af te spreken. Dat gedeelte gaat vanzelf. Dan heb je in die zin dus wel meer tijd over om je vrienden te zien. Een bijwerking daarvan die ik heel lief vind: het gebeurt hier dus ook veel vaker dat je de ouders, broers/zussen en zelfs opa's en oma's van vrienden ziet. Net als vroeger toen je zelf nog kind was.

Alles wat ik aan redenen vind, staat behoorlijk ver af van het leven dat we in Nederland leiden. Het geloof speelt bij ons in Nederland vrijwel geen rol, dus rituelen met (of zonder) andere mensen zijn nooit aan de hand. Iedereen plant z'n agenda bomvol, zelfs de niet-Nederlanders in Nederland weten al op wat voor dag 28 oktober valt en waar ze dan zijn. Nederlanders spreken graag buitenshuis af, wat een mega-plannings-obstakel vormt, want wie is er dan bij de kinderen? En familie moet ook ingepland worden, wat direct al minder vrije momenten geeft voor vrienden.

Is het dan helemaal hopeloos? Nou… dat wil ik in elk geval nog niet worden.

Ik hoop heel erg dat ik mijn mensen in Nederland ook zover kan krijgen om vaker gewoon even langs te komen en zelf zal ik zeker proberen om dat te doen. Natuurlijk is het leven voor iedereen druk, maar ik vind het drukke leven tien keer leuker als ik het met grote regelmaat live kan delen met de mensen die ik liefheb. Ja, ik heb het tegen jou. Dit is een uitnodiging. Kom gerust! Eten, drinken, tv-kijken en hangen doen we toch, kunnen we het net zo goed samen doen.