Dani’s telefoon rinkelt regelmatig. Als het een van zijn vrienden is, neemt hij standaard op met: “Ce face mă?” Dat betekent tegelijk: hoe gaat het en wat doe je? De vervolgvraag van een van de twee bellers luidt dan: zin in koffie/samen eten/voetbal wedstrijd kijken of iets anders gezelligs? En meestal is het antwoord: “Leuk! Ik kom eraan.”   Afspreken in Roemenië is zo vanzelfsprekend en gaat zo soepel* dat ik me elke keer weer afvraag: waarom is het in Nederland zo moeilij

De afgelopen drie jaar droven we home for Christmas. Niet ons eigen home, al voelde dat wel zo. We vierden kerst in het heerlijke huis van familievrienden in Groningen. Zij vieren december/januari al jaren in skigebieden, dus hun huis staat in die periode best lang leeg. Voor ons was het de perfecte plek om dicht bij familie te zijn, en ook ons eigen plekje te hebben. Toch bekruipt me nu het gevoel dat we al die jaren ook steeds verder weg reden van home. Hoe kan het dat we i

“Volgende week komt de priester om het huis in te wijden. Kan dat op woensdag?” Mijn schoonvader zei het het alsof hij vroeg of ik een pak melk wilde meenemen van de supermarkt. “Ehm… ja, dat kan op woensdag,” stamelde ik een beetje verbaasd terug. “Om een uur of drie, want dan zijn de jongens thuis.”   Vandaag is het dan zover. Om stipt drie uur zien we vanaf onze woonkamer boven een rode auto achter onze bus parkeren . Er komt een kale, ronde, zwetende zestiger in een licht

De Roemeense les is begonnen, en elke dag leren we wat bij. De woorden die we vaak horen, maar nog niet kenden vallen langzaam op hun plek. We pikken andere woorden op, zeggen ze na, herhalen ze soms stiekem fluisterend voor onszelf. Tussen de yoghurt en de fiets door roepen we: “Rugzak!” “Ghiozdan!” “Correct!” Het gaat steeds een beetje beter. Maar of dat automatisch betekent dat we de mensen om ons heen begrijpen? Was het maar zo makkelijk!   Spreek je in Nederland iets met

Luid fluitend gebaart de politieagent dat de auto’s mogen rijden. Zijn ogen schieten alle kanten op. Hij ziet de kinderen die op en naast de stoep rennen, de auto’s die aan de andere kant van het smalle straatje staan te wachten, het piepkleine parkeerplaatsje waar grote auto’s proberen om te draaien terwijl ertussendoor haastige volwassenen lopen, op weg naar hun werk. Toch heeft hij geen stress. Hij heeft het onder controle. Maar tot zijn grote schrik ziet hij ineens iets w

We kregen een uitnodiging van de Jaap Edenbaan. Of de jongens dit jaar weer een schaatscursus willen doen. Met een glimlach denk ik terug...

"Kijk jongens, daar was het oude huis van taia*." We rijden langs de flat waar Dani’s ouders jarenlang hebben gewoond en ik kan maar niet...

Als je in een flat woont is het heel makkelijk om tegen kinderen te zeggen: nee, een huisdier komt er bij ons niet in. Het past niet. Dat...