Dus dit was een jaar?

Ik weet dat we de bomen zagen veranderen van groen naar prachtig geel, kil kaal, bloemig wit en weer groen.

Ik weet dat we een klein hondje vol teken ontvoerden die een beresterke jongvolwassen hond werd.

Ik weet dat we op de eerste schooldag onwennig in de deuropening stonden, en op de laatste opgelucht de juf knuffelden.

Ik weet dat onze minipoes inmiddels een soort gelaarsde kat met een missie is.

Ik weet dat op al onze verjaardagen het Roemeense La mulți ani klonk.

Ik weet dat we een heleboel andere verjaardagen misten.

Ik weet dat de tuin is veranderd van een stoffige bende in een klein paradijs.

Ik weet dat we een compleet nieuwe taal leerden.

Ik weet dat onze auto Roemeens werd en op het laatst verkocht.

Ik weet dat we 12 duiven kochten en we nu meer dan 25 hebben.

Ik weet dat we geweldig lief bezoek hebben gehad in alle seizoenen, ik weet het.

Maar hoe was dit een jaar?

De tijd gaat door, ook als we het niet begrijpen. En hoe jammer ik het ook vind dat ons avontuur in Roemenië erop zit, er moest een einde aan komen. Zo hadden we het bedacht, en zo is het goed. De ervaring heeft laten zien wat we vooraf al dachten: onze kinderen moeten in Nederland opgroeien. Dat past beter bij ons en hoe we in de wereld staan. Maar wat ben ik blij dat we ze ook die heel andere cultuur van dichtbij hebben kunnen laten zien.

Het Roemenië-boek is daarmee niet gesloten. Ik zou eerder zeggen: we hebben het eerste deel uit en stappen nu in het vervolg. Dat ligt er al, maar het wordt wel een ander verhaal. We zullen zo vaak mogelijk met z’n vieren teruggaan naar Târgoviște. Voor vakanties, familiebezoekjes en om tot rust en tot elkaar te komen. Het is de plek waar we nu óók thuis zijn.

• 

• 

• 

•